Frederiksberg jest wydzieloną dzielnicą Kopenhagi. Ma prawa miejskie, własne władze, ratusz itp. Leży wewnątrz granic miejskich stolicy jako enklawa. Frederiksberg zamieszkuje 92 234 mieszkańców (2007). W mieście znajduje się pięć teatrów, dwadzieścia pięć kościołów, trzy duże parki, ogród zoologiczny oraz kilka wyższych szkół m. in. Akademia Handlowa i Królewska Akademia Rolnicza i Weterynaryjna. Wcześniej miasto nazywało się Ny Amager, jednak na początku XVIII wieku swoją rezydencję zbudował tu Fryderyk IV i na jego cześć miasto zmieniło nazwę na Frederiksberg.

Pierwotną roślinność kraju stanowiły lasy bukowo-dębowo-jesionowe oraz wrzosowiska. Obecnie znaczna ich większość została zastąpiona przez grunty orne oraz łąki i pastwiska. Lasy stanowią niespełna 12% powierzchni Danii i składają się głównie z sosen, jodeł, świerków i modrzewi, posadzonych przez człowieka.

Od 1 stycznia 2007 w Danii obowiązuje podział administracyjny na 5 regionów, które zastąpiły podział na 13 województw (Amt). W ramach reformy administracyjnej zmniejszyła się także liczba gmin z 270 do 98.

Żywność, noclegi, komunikacja i rozrywki są w Danii tańsze niż w innych krajach skandynawskich, nadal jednak mogą mocno obciążyć kieszeń przeciętnego polskiego polskiego turysty.
Przyjeżdżając na kilka dni, nocując w schroniskach lub na kempingach i nie korzystając z restauracji, można przetrwać, wydając około 22 $ dziennie. Natomiast bardziej intensywne podróżowanie po kraju, nocowanie na kempingach, w schroniskach i tanich hotelach, zwiedzanie muzeów, spożywanie jednego obfitego posiłku i kilku przekąsek dziennie, do tego wieczorne wizyty w barach sprawią, że dzienny koszt utrzymania beztroskiego turysty wyniesie minimum 40-45 $. Zatem, jeśli nie chce się roztrwonić fortuny, lepiej narzucić sobie żelazną dyscyplinę.

Billund rozsławiło w świecie wybudowanie Legolandu - wesołego miasteczka z 40 mln klocków Lego.

Zabawa w Legolandzie może zająć cały dzień. A bawią się tu nie tylko maluchy. Nazwa "Lego" to skrót słów leg god (baw się, grając). Nie należy omijać ekspozycji w budynkach, które są równie warte obejrzenia jak reszta atrakcji. Niestety, do Legolandu można dojechać wyłącznie autobusami prywatnymi, co czyni z wizyty w miasteczku nieco drogą imprezę. W Arhus należy wsiąść w pociąg do Vejle (45 min, co godz.), potem w autobus nr 912 lub 44 oznaczony "Legoland". Bilet łączony na autobus i wstęp do wesołego miasteczka (łącznie z karuzelami) kosztuje 165 DKK.

Dania - to monarchia konstytucyjna która składa się z części kontynentalnej i blisko 500 wysp. Część kontynentalna, Jutlandia, jest długim półwyspem, biegnącym od Niemiec na północ, oddzielającym niespokojne Morze Północne od Morza Bałtyckiego. Największa wyspa Duńska to Zelandia oraz dwa wielkie terytoria autonomiczne Grenlandia oraz skaliste Wyspy Owcze.

Klimat panujący w Danii jest łagodny-morski jednak z silnymi wiatrami. Większa część kraju to niziny pokryte przeważnie zielonymi łąkami, wykorzystywane głównie rolniczo. Dania szczyci się najlepszymi warunki rozwoju rolnictwa w całej Skandynawii. Rolnictwo Duńskie jest nowoczesne i wykorzystuje maszyny oraz duże ilości środków ochrony roślin i nawozów sztucznych, dzięki czemu plony są tu bardzo wysokie.

Należy sprawdzić czy w krajach, które zamierzamy odwiedzić nie są wymagane świadectwa szczepień. W wielu krajach nie są one obowiązkowe, lecz wskazane, zwłaszcza jeśli podróżuje się mniej uczęszczanymi szlakami turystycznymi.

Rodzaje szczepień obowiązkowych ustalają międzynarodowe organizacje, jednak z roku na rok liczba krajów, które je wymagają zmniejsza się. W niektórych z nich najczęściej obowiązkowe jest szczepienie (np. przeciwko żółtej febrze), ale tylko jeśli podróżny przybywa z terenów objętych epidemią. Wskazane są natomiast szczepienia przeciwko żółtaczce typu A, tężcowi oraz w niektórych regionach - zapaleniu opon mózgowych. Dotyczy to przede wszystkim krajów azjatyckich i afrykańskich.

W tych krajach turyści mogą się spotkać z nakazem przedstawienia świadectwa szczepienia przeciwko cholerze, chociaż międzynarodowe konwencje zdecydowały, że nie jest ono konieczne. Warto jednak zaszczepić się przeciwko tej groźnej chorobie, pomimo tego, że szczepionka nie gwarantuje pełnej odporności.

Szczepieniami przeciwko chorobom występującym w krajach tropikalnych zajmują się w Polsce Wojewódzkie Stacje Sanitarno-Epidemiologiczne. Tam uzyskać można informacje o tym, jakie szczepienia są wymagane przy wyjazdach do poszczególnych krajów, oraz ustalić odpowiedni harmonogram szczepień.

Niektóre szczepionki (tężec, polio) dostępne są we wszystkich stacjach Sanepidu, inne (np. żółta febra) tylko w kilku największych miastach w Polsce, najlepiej jest więc dowiedzieć się o najbliższy oddział, w którym można zaszczepić się na wszystkie wymagane choroby. Wszystkie szczepienia ochronne powinny znaleźć się w Międzynarodowym Świadectwie Zdrowia (tzw. Żółta Książeczka). Za komplet szczepień wymaganych lub zalecanych przy wyjazdach do krajów tropikalnych zapłacić trzeba 150-200 zł.

Ponieważ niektóre szczepionki poprzedzone są próbą, inne zaś nie mogą być przyjmowane jednocześnie, przygotowania do immunizacji należy podjąć przynajmniej sześć tygodni przed wyjazdem.

Część turystów mogła otrzymać szczepionki przeciwko pewnym chorobom już w dzieciństwie. Jednak pomimo tego warto przyjąć je ponownie, szczególnie jeśli chodzi o odrę lub chorobę Heine-Medina, na które wciąż dość często chorują mieszkańcy krajów rozwijających się. Okresy odporności organizmu na poszczególne choroby znacznie się różnią; należy też pamiętać, że niektórych szczepionek nie mogą przyjmować kobiety w ciąży.

Dania jest krajem nizinnym, najwyżej położony punkt, wzgórze Yding Skovhøj, osiąga wysokość zaledwie 173 m n.p.m. Większa część powierzchni kraju ukształtowana została w okresie ostatniego zlodowacenia.

Dania oferuje także różnorodność krajobrazów i bardzo czyste środowisko, a miłośnicy przyrody znajdą tu prawdziwy raj. Jest to doskonałe miejsce na wypoczynek z dala od hałasu.

Kraj ten posiada 4,5tys. mil morskiego wybrzeża (ok. 1700 km), jest więc idealnym miejscem na urlop nad morzem. Nie ma takiego miejsca w Danii, z którego byłoby dalej do morza niż dwie godziny jazdy samochodem.

W skład Królestwa Danii, poza Danią właściwą, zajmującą większą część Półwyspu Jutlandzkiego, oraz wyspami w Cieśninach Duńskich, wchodzą Wyspy Owcze (terytorium autonomiczne) i Grenlandia (wewnętrzna autonomia w ramach Królestwa Danii). Największymi wyspami Danii właściwej są: Zelandia (7017 km2), Fionia (3259 km2), Lolland (1241 km2), Bornholm (587 km2) i Falster (514 km2).

Od 1 maja 2004 r. Polacy mogą wjechać do Danii na podstawie paszportu lub dowodu osobistego (zarówno starego, ważnego maksymalnie do 31 grudnia 2007 r., jak i nowego typu). W przypadku starszych, książeczkowych dowodów osobistych zalecane jest upewnienie się, czy dokument jest w wystarczająco dobrym stanie technicznym i pozwala na stwierdzenie tożsamości. Posiadacze zniszczonych egzemplarzy powinni z odpowiednim wyprzedzeniem przed planowanym wyjazdem złożyć wnioski o wymianę dokumentu na nowy.

Zasada swobodnego przepływu osób oznacza, że wjazdu można odmówić tylko w przypadku, kiedy zagraża to bezpieczeństwu wewnętrznemu państwa (np. terroryzm) lub narusza podstawowe zasady współżycia społecznego. Jeżeli natomiast odmowa wjazdu związana będzie z wyrokiem skazującym, to uzasadnienie wyroku musi wskazywać na potencjalną groźbę naruszenia porządku publicznego.

Całkowicie zostaje zniesiony obowiązek posiadania wizy, niezależnie od celu i czasu trwania pobytu. Należy pamiętać, że na pobyt dłuższy niż 3 miesiące konieczne będzie uzyskanie stosownego zezwolenia. Należy zgłosić się do duńskiej ambasady lub konsulatu w kraju zamieszkania (ok. 2-3 miesięcy przed wyjazdem) lub, w Danii, do najbliższego urzędu wojewódzkiego (statsamt) i złożyć komplet wymaganych dokumentów: aktualny paszport lub dowód tożsamości, 2 fotografie, 2 wypełnione formularze (w języku angielskim lub duńskim), inne dokumenty (w zależności od statusu osoby aplikującej - dodatkowe informacje o wymaganych dokumentach znajdują się w kwestionariuszach). Oczekiwanie na decyzję Duńskiego Urzędu Imigracyjnego wynosi ok. 2 miesięcy.